e-copana

Ένα ηλεκτρονικό περιοδικό για να εκφράζουμε ελεύθερα τις απόψεις μας

ΧΜΜΜ… ΜΟΥΣΙΚΗ!

στο 31/01/2012

Της Ναταλίας Καπώνη

Η μουσική είναι τέχνη. Η τέχνη δεν έχει όρια και κανόνες, άρα γιατί να έχει και η μουσική; Μιλάμε για περιορισμούς όπως η ακολουθία των τόνων σε ένα τραγούδι, δηλαδή η παραδοχή π.χ. πως μετά το Ντο ταιριάζει το Σολ και όχι το Σι (λέμε τώρα).Ή ότι κάποιος δεν έχει μουσική παιδεία αν δεν έχει φοιτήσει σε ωδείο, δίπλα σε δάσκαλο.

Τις παραπάνω απόψεις έχει, λοιπόν, ο φίλος μου ο Αλέξανδρος. Και όντως, αφού η μουσική είναι ένα τόσο αυθόρμητο και αγνό μέσο έκφρασης των ανθρώπινων συναισθημάτων, γιατί να στερούμαστε την χαρά να τη μαγειρεύομαι όπως θέλουμε, χωρίς τονικότητες, αφήνοντας το ρυθμό στη άκρη και βάζοντας ό,τι λογής ήχο θέλουμε στα φωνητικά. Θα μου πείτε «αυτό που περιγράφεις δεν είναι μουσική, αλλά ένα ηχητικό έκτρωμα»… Σκέφτηκε κανείς, όμως, πως αυτό που μας κάνει να το θεωρούμε άσχημο είναι μόνο και μόνο τα ακούσματα που έχουμε συνηθίσει; Δηλαδή αυτοί οι κανόνες έχουν χαρακτεί στο μυαλό μας ως ‘σωστή μορφή’ μουσικής. Αν δεν είχαμε λοιπόν συνηθίσει σε αυτή τη ‘σωστή’ μουσική, γιατί κανείς να θεωρεί άσχημο ή λάθος ένα κομμάτι με τελείως παράδοξη μελωδία και φωνητικά –υπό τα τωρινά δεδομένα-;


Ωραία, λοιπόν, πείτε πως αναθεωρούμε όλα τα μουσικά δεδομένα από την αρχή της δημιουργίας της μουσικής -του κόσμου δηλαδή. Υποθετικά μιλώντας, δηλαδή, οι Νεάντερνταλ χτυπούν, άρρυθμα πάντα, τα κατσαρολικά και τις πέτρες τους και αυτή η παράδοση συνεχίζεται και μεταδίδεται στις επόμενες γενιές μέχρι που ο μικρός Bach αποφασίζει να γράψει το πρώτο του κονσέρτο (δεν είπαμε πως καταργήθηκε και η γραφή της μουσικής, προς Θεού…). Πού θα στηριχτεί ο άνθρωπος; Όχι κανόνες, ούτε δεσμεύσεις… Γράφει λοιπόν ένα κομμάτι ατονικό και άρρυθμο, παρόμοιο με τα χιλιάδες άλλα της εποχής και έτσι άδοξα χάνεται ένα κορυφαίο ταλέντο μέσα στους υπόλοιπους ‘μουσικούς’, γιατί όπως ξέρουμε ο κος Sebastian είναι υπόδειγμα αυστηρότητας μουσικά και από αυτήν αντλεί την έμπνευσή του. Έτσι, μέσα σε ένα μουσικό πλαίσιο χωρίς όρια και κανόνες, δεν μπορεί να υποστηρίξει το στυλ του.
Μήπως, λοιπόν, αυτή η θεωρία χάνει από κάπου; Να ένα παράδειγμα: ο χορός είναι και αυτός τέχνη σωστά; Αν δεν υπήρχε όμως ο νόμος της βαρύτητας δεν θα υπήρχε ποτέ χορός. Όλοι αυτοί οι μουσικοί κανόνες που λατρεύουμε να αμφισβητούμε και να λέμε πως είναι βαρετοί και περιττοί έχουν μία ιστορία που μετρά χρόνια από τότε που δημιουργήθηκε η μουσική μαζί με τις πρώτες μορφές ζωής, μην σας πω και ακόμα πιο πριν. Γι’ αυτό οφείλουμε να τιμάμε και να σεβόμαστε την ευφυΐα των ανθρώπων που συνέβαλαν στη διαμόρφωσή τους.

ΑΛΛΑ κανείς δεν είπε πως δεν έχουμε το δικαίωμα να  τους καταπατήσουμε σε μια δική μας σύνθεση. Αυτό ονομάζεται ατονική μουσική -δεν αναφέρω βέβαια πως ο ρυθμός είναι απαραίτητος γιατί χωρίς αυτόν δεν υφίσταται μουσική, αν και μπορεί να εναλλάσσεται στο ίδιο μουσικό σύνολο. Ναι, λοιπόν, οι τονικότητες δεν μας καταδιώκουν παντού. Άλλο το αν η μουσική αυτή έχει τόσο ευρεία αποδοχή από το κοινό. Αυτό είναι θέμα γούστου και μια τελείως άλλη κουβέντα.
Τώρα όσον αφορά το ότι κάποιοι δεν θεωρούν ‘σωστούς μουσικούς’ τους ανθρώπους που δεν έχουν φοιτήσει σε ωδείο, αυτό είναι μία από τις μεγαλύτερες μ…παρούφες που θα μπορούσε κανείς να ακούσει. Να θυμίσω σε όσους το πιστεύουν αυτό πως τουλάχιστον οι μισοί από τους μεγαλύτερους μουσικούς που έχουν περάσει από το προσκήνιο είναι αυτοδίδακτοι, πράγμα, όμως, που δεν σημαίνει πως έχουν κάποια έλλειψη όσον αφορά τη μουσική τους παιδεία, την εμπειρία και το ταλέντο τους. Και απορρίπτουμε και την ιδέα αυτή, γιατί όσοι την έχουν υιοθετήσει είναι προκατειλημμένοι και καλά θα κάνουν να αναθεωρήσουν!
Καααιιιιι φτάσαμε στο σημείο που σας παραθέτω τους στίχους ενός αγαπημένου μου κομματιού που είναι σίγουρη πως ξέρετε όλοι λίγο πολύ. Λέγεται Bohemian Rhapsody και είναι από τους Queen. Ένα δείγμα από τα σκαμπανεβάσματα και την ποικιλία ήχων που πετυχαίνει η μουσική χωρίς να χάνει την ομορφιά της. Enjoy!


Is this the real life?
Is this just fantasy?
Caught in a landslide,
No escape from reality
Open your eyes,
Look up to the skies and see,
I’m just a poor boy, I need no sympathy,
Because I’m easy come, easy go,
Little high, little low,
Any way the wind blows doesn’t really matter to
me… to me.

Mama, I just killed a man,
Put a gun against his head, pulled my trigger now he’s dead
Mama… life had just begun,
But now I’ve gone and thrown it all away.
Mama, oooh,
didn’t mean to make you cry.
If I’m not back again this time tomorrow,
Carry on, carry on as if nothing really matters

Too late, my time has come
Sending shivers down my spine, body’s aching all the time.
Goodbye everybody. I’ve got to go…
Got to leave you all behind and face the truth.
Mama, oooh,
I don’t want to die
I sometimes wish I’d never been born at all

(Guitar solo)
I see a little silhouette-o of a man
Scaramouch! Scaramouch! Will you do the
Fandango?
Thunderbolt and lightning, very very frightening me!
Galileo, Galileo
Galileo, Galileo
Galileo, Figaro – magnifico!

I’m just a poor boy, nobody loves me
He’s just a poor boy from a poor family
Spare him his life from this monstrosity!
Easy come, easy go, will you let me go
Bismilah! No, we will not let you go
(Let him go) Bismilah! We will not let you go
(Let him go) Bismilah! We will not let you go
(Let me go) Will not let you go
(Let me go~ Never) Never let you go
(Let me go) Never let you go (Let me go) Ah
No, no, no, no, no, no, no
Oh mama mia, mama mia, mama mia, let me go
Beelzebub has a devil put aside for me, for me,
for me!

So you think you can stop me and spit in my
eye?!?!
So you think you can love me and leave me to
die?!?!
Oh, baby, can’t do this to me, baby…
Just gotta get out, just gotta get right outta
here!

(Guitar solo)

Nothing really matters, anyone can see…
Nothing really matters…
Nothing really matters… to me

Anyway the wind blows…

Advertisements

14 responses to “ΧΜΜΜ… ΜΟΥΣΙΚΗ!

  1. Ο/Η Μαρία Κόκκοτα λέει:

    Καμιά φορά οι γλωσσικοί πειραματισμοί οδηγούν σε λάθη.Έχω κάνει έναν σε ένα σημείο αλλά ελπίζω να γίνει κατανοητος

  2. Ο/Η Μαρία Κόκκοτα λέει:

    Πιστεύω όπως και εσύ μέσα από το άρθρο σου πως η τέχνη δεν είναι κάτι μονοδιάστατο και δεν είναι επιθυμητό να ορίζεται αποκλειστικά από καλούπια και φόρμες. Είναι μία δυναμική διαδικασία που περνά από διάφορες μεταβολές και φάσεις οι οποίες έχουν άλλοτε θετική και σε κάποιες περιπτώσεις και αρνητική επίπτωση. Το διαφορετικό και το απ’αλλού φερμένο κάπου αρέσει , κάπου προκαλεί αδιαφορία η σύγχυση και κάπου ξενίζει.Το ίδιο ισχύει για όλες τις μορφές τέχνης και η μουσική δεν αποτελεί εξαίρεση.Όσον αφορά την σχέση μεταξύ μουσικής παιδείας και ωδειακής διδασκαλίας πιστεύω δεν συμπορεύονται πάντα. Έχω την πεποίθηση και επίτρεψε μου να την εκθέσω πως η μουσική κουλτούρα και παιδεία συνδέονται με ένα μόνο παράγοντα:το μεράκι όπως το λέω εγώ να ασχολείσαι με αυτό και κανένα μα κανένα ωδείο δεν μπορεί να σου εμφυσήσει το πάθος για τη μουσική
    Υ.Γ
    Το άρθρο σου είναι μια πραγματική τροφή για σκέψη

    • Ο/Η Ναταλία Καπώνη λέει:

      Πολύ τεκμηριωμένη και βάσιμη άποψη.Ελπίζω οι αναγνώστες του άρθρου τη να λάβουν υπόψην όπως κι εγώ. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια (:

  3. Ο/Η Alexandros λέει:

    Ωραίο το άρθρο κι επίσης ωραία έθεσες την άποψη μου. Παρ’όλα αυτά έχω ακόμα μια ένσταση. Ο ρυθμός, η τονικότητα και γενικά οι μουσικοί κανόνες είναι εξ’ολοκλήρου δημιούργημα του ανθρώπου (όπως και η μέτρηση του χρόνου), συνεπώς δεν έχουμε αποδείξεις πως όντως υπάρχουν. Αντίθετα, η βαρύτητα είναι απλά ένας ορισμός που έδωσε ο άνθρωπος στην έλξη που ασκούν όλα τα ουράνια σώματα, δεν την έθεσε ο ίδιος ως νόμο, οπότε το παράδειγμα με τον χορό δεν είναι και τόσο εύστοχο. Παρ’όλα αυτά ας μην ξαναρχίσουμε τώρα την αντιπαράθεση, έκανες πολύ καλή δουλειά.

    • Ο/Η Ναταλία Καπώνη λέει:

      Όντως ας μην αρχίσουμε πάλι τα ίδια και μάλιστα δημόσια. Ευχαριστώ πολύ (:

  4. Ο/Η Ναταλία Καπώνη λέει:

    Παιδιά, για όσους διαβάσουν το παραπάνω άρθρο να επισημάνω πως αυτή είναι απλώς μια δική μου άποψη πάνω στο θέμα και ότι ο φίλος μου αυτός μπορεί να αντικρούσει ό,τι πω με επιχειρήματα που στηρίζονται στη δική του θεωρία. Αυτά που ειπώθηκαν είναι απλώς προσωπικές μου ιδέες. Ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει κάτι αντίθετο. (:

  5. Ο/Η Ναταλία Καπώνη λέει:

    Κώστα έχεις δίκιο σχετικά με τους πειραματισμούς πάνω στα μουσικά ακούσματα. Οι αλλαγές αν και δύσκολες ως διαδικασίες έχουν πάντα ένα αποτέλεσμα, θετικό ή αρνητικό, που βοηθά τον κόσμο να προοδεύσει και να ωριμάσει. Όσον αφορά τους κανόνες και τα όρια συμφωνώ απολύτως.

  6. Ο/Η ckarouzos λέει:

    Γενικά, η μουσική ως τέχνη περνά μία κρίση, την οποία ήδη έχει περάσει η ζωγραφική τον 19ο αιώνα με τον ιμπρεσιονισμό. Οι σημερινοί αξιολογότατοι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι (Μονέ, Μανέ, Ρενουάρ, Σίσλεϋ, Ντεγκά, Σεζάν κ.α.) και τα αξιοθαύμαστα και πανάκριβα σήμερα έργα τους, στην εποχή τους ήταν αφορισμένοι διότι δεν ακολουθούσαν τους περιορισμούς της Ακαδημίας, απέρριπταν τον ρομαντισμό, ως υπερβολικά συναισθηματικό και έδιναν έμφαση στην άμεση εντύπωση που προκαλεί η εικόνα.Το αποτέλεσμα ήταν να ανοιχθεί ο δρόμος για τόσους και τόσους καλλιτέχνες του 20ου και 21ου αιώνα. Χωρίς τον ιμπρεσιονισμό δεν ξέρω αν θα υπήρχε ούτε ο Πικάσο με τον κυβισμό αλλά ούτε τόσα και τόσα άλλα ρεύματα (art nouveau, φωβισμός, φουτουρισμός, αφηρημένη τέχνη, ντανταϊσμός, υπερρεαλισμός, bauhaus, pop art κλπ ).
    Βέβαια ταυτόχρονα δόθηκε βήμα σε αρκετούς που και καλά κάναν ή κάνουν ζωγραφική αλλά τα έργα τους είναι παρωδίες τυχαίου μπογιαντίσματος …
    Έτσι και στην μουσική πιστεύω πως μπορεί μία απελευθέρωση να οδηγήσει τόσο σε εξαιρετικά μουσικά ακούσματα όσο και σε εκτρώματα ….
    Φυσικά αυτό που προέχει (όποιους κανόνες και αν αποδεχτούμε ή όχι) είναι κάθε αποτέλεσμα που θέλει να ονομάζεται τέχνη, και μάλιστα καλή, είναι η τέχνη να εκφράζει συναισθήματα και να είναι γενικά αποδεκτή από τα μάτια και τα αυτιά μας !!!!!

    Πιστεύω δε πως η λύση είναι μία ΔΟΚΙΜΉ ΔΟΚΙΜΉ ΔΟΚΙΜΉ, και βλέπουμε, αν το αποτέλεσμα μας αρέσει το κρατάμε, αν όχι το πετάμε… τόσο απλό…

    Κανόνες και όρια, απλά μας βοηθάνε να εκφραστούμε σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, η τέχνη υπάρχει και θα υπάρχει και πέρα από αυτό …

    (Συγνώμη για το σεντόνι…)

    • Ο/Η ckarouzos λέει:

      Όπα, λάθος !!!
      «Οι αξιολογότατοι, σήμερα» ήθελα να πω φυσικά και όχι «Οι σημερινοί αξιολογότατοι»
      ΕΛΕΟΣ, οι άνθρωποι αναπαύονται σχεδόν ένα αιώνα και παραπάνω !!!!!!

  7. Ο/Η sofia1996 λέει:

    Το άρθρο σου είναι φοβερό!!!! Αναλύεις ένα θέμα κάπως δύσκολο να το αντιληφθεί κανείς για να αναρωτηθεί….Πολύ ενδιαφέρον

  8. Ο/Η Serafim λέει:

    πολυ ωραιο το αρθρο Ναταλία! Ακριβως γι αυτο ηθελα ν γραψω και εγω…αλλα επειδη εσυ το εχεις αναλυσει πολυ ωρεα και σοστα, θα κοιταξω κατι αλλο ν γραψω για την μουσικη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: