e-copana

Ένα ηλεκτρονικό περιοδικό για να εκφράζουμε ελεύθερα τις απόψεις μας

Ποιος μπαίνει πρώτη ώρα;

στο 13/02/2012

Της Σπυριδούλας  Ανδριοπούλου

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι έχουμε ακούσει ή πει την συγκεκριμένη φράση κατά την άφιξή μας στο σχολείο. Η συγκεκριμένη φράση έχει αποτελέσει αφορμή για την γνωστή σε όλους τους μαθητές, «κοπάνα» ή αλλιώς «σκασιαρχείο». Τι είναι όμως αυτό που ωθεί τους μαθητές να προτιμούν να μείνουν εκτός μαθήματος; Μήπως φταίει το ότι δεν πήραν καλό πρωινό ή μήπως το ότι έχει πολύ κρύο το πρωί και δεν μπορούν να συγκεντρωθούν στο μάθημα; Δεν νομίζω! Αν και όλοι μας μπορούμε να βρούμε κάποια καλύτερη δικαιολογία, με αφορμή τη συγκεκριμένη, σχεδόν καθημερινή φράση, θα ήθελα να δούμε όλοι μαζί, με μεγαλύτερη προσοχή τι είναι αυτό που κάνει τους μαθητές να προτιμούν τη κοπάνα και να αποστρέφονται το σχολείο.

Καταρχάς, έξι στους δέκα μαθητές, από τους οποίους το 41% είναι αγόρια και το 31% κορίτσια, ξεπερνούν τις 50 απουσίες τον χρόνο, οι οποίες οφείλονται στις κοπάνες. Αν και δεν μπορεί να γίνει κάποια ομαδοποίηση των παιδιών που κάνουν περισσότερες κοπάνες από τα άλλα, μελέτες έχουν δείξει ότι μαθητές με μέτρια απόδοση έχουν 56 απουσίες, με καλή απόδοση 50 απουσίες, με πολύ καλή απόδοση 43 απουσίες και με άριστη απόδοση 29 απουσίες.

Οι κύριοι λόγοι που επικαλούμαστε τη κοπάνα είναι, τις περισσότερες φορές, η βαρεμάρα για το μάθημα, οι κακές επιδόσεις, η πίεση, ή για να γλιτώσουμε κάποιο διαγώνισμα, για να πάμε βόλτα με τις παρέες μας, για να ξεκουραστούμε, καμιά φορά και το… «αίσθημα» και, κυρίως στη Γ’ Λυκείου, για να προετοιμαστούμε για τις εξετάσεις. Όλα τα παραπάνω θεωρώ ότι όλοι μας τα γνωρίζουμε, ακόμα και οι ίδιοι οι καθηγητές. Τι κάνουν όμως για να το αποτρέψουν αυτό; Όσο, λοιπόν, συνεχίζετε, εσείς οι καθηγητές, να ακολουθείτε πιστά το τεχνοκρατικό σύστημα παιδείας, που τόσα χρόνια ακολουθούν γενιές και γενιές, δεν θα κάνετε πότε την αλλαγή, δεν θα τραβήξετε το ενδιαφέρον των παιδιών και εμείς θα σας βλέπουμε πάντα σαν τα «τέρατα» των μαθητικών μας χρόνων, που το μόνο που έκαναν ήταν να μας απειλούν για τους βαθμούς, να μας «συμβουλεύουν» ότι το Λύκειο δεν είναι υποχρεωτική εκπαίδευση… (τα συμπεράσματα δικά σας) και τελικά να αποφοιτούν χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο έχοντας κάνει μάθημα διάρκεια λιγότερης από μισό έτος!

Επιπλέον, ορισμένοι μαθητές, από την άλλη μεριά, μπορεί μέσα από αυτή τους, αν θέλετε, την αντιδραστική στάση να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα, είτε δικά τους, είτε της οικογένειάς τους. Επομένως, η διάλυση της οικογένειας, ψυχολογικά προβλήματα, κατάθλιψη, αλλά και ο φόβος των μαθητών για το σχολείο είναι κάποιοι από τους βαθύτερους λόγους που τα παιδιά προτιμούν να κάνουν κοπάνα. Πιο συγκεκριμένα, σε έρευνα που ανακοινώθηκε πριν από χρόνια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αναφέρθηκε ότι παιδιά που υποφέρουν από κατάθλιψη κάνουν συχνότερα απουσίες. Άρα, εκτός από τους καθηγητές, που ως άνθρωποι έχουν προβλήματα, άλλοτε σοβαρά και μεγάλα και άλλοτε πιο μικρά, έτσι και οι μαθητές, επίσης ως άνθρωποι, έχουν προβλήματα που φοβούνται να τα εκφράσουν, θεωρώντας ότι οι καθηγητές τους δεν θα τους καταλάβουν. Μην θεωρείτε, λοιπόν, ότι δεν υπάρχουν μαθητές, μέχρι και στην «Ευαγγελική», που μπορεί να κρύβουν κάτι για το οποίο χρειάζονται υποστήριξη, την οποία τελικά προσπαθούν να βρουν μέσα από την κοπάνα.

Κλείνοντας το άρθρο μου, αντί κάποιου επιλόγου και μιας και το κλίμα βάρυνε πολύ, θα ήθελα να δείτε το ακόλουθο βιντεάκι σχετικό με τη γνωστή ταινία «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα».

Πηγή : http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=9964867

Advertisements

6 responses to “Ποιος μπαίνει πρώτη ώρα;

  1. Ο/Η Σπυριδούλα Ανδριοπούλου λέει:

    Παιδιά, χαίρομαι που σας άρεσε το άρθρο μου και που βλέπω όλα αυτά τα εύστοχα και πραγματικά ενδιαφέροντα σχόλιά σας.

    Α) Σίγουρα έχει χαθεί το ενδιαφέρον για μάθηση και οι περισσότεροι μαθητές δεν το αντιλαμβάνονται, αλλά θεωρούν ότι είναι κάτι φυσιολογικό στα πλαίσια της μαθητικής τους ζωής. Έπιπλέον, όπως προαναφέρατε κάποιοι από σας, όταν γυρνάμε σπίτι μας, όλοι έχουμε να μιλήσουμε για κάτι που μάθαμε, για μια εργασία που κάναμε κλπ. Ας σκεφτούμε, λοιπόν, πόσα από αυτά που επιθυμούμε να πούμε στην οικογένεια και στους φίλους μας, όσον αφορά το σχολείο, είναι πράγματα που μας άρεσαν και μας κίνησαν πραγματικά το ενδιαφέρον. Άρα, στη πραγματικότητα, οι γνώσεις μας αποκτόνται μέσα από την όρεξη του καθηγητή να μας κινήση το ενδιαφέρον, να μας «αναγκάσει», με τον τρόπο που έχει επιλέξει να κάνει το μάθημά του, να προσέξουμε και να αποκομίσουμε όσον το δυνατόν περισσότερα.

    Β) Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι σε κάθε σχολείο υπάρχουν καθηγητές που ασχολούνται εις βάθος με αυτό που έχουν να κάνουν και αρκετές φορές δίνουν στους μαθητές τους ακόμα περισσότερα από αυτά που προβλέπονται. Τέτοιου είδους καθηγητές ελκύουν και εμπνέουν το μαθητή. Επομένως, το συμπέρασμα είναι ότι σίγουρα θα συνεχίσουν να γίνονται «κοπάνες», διότι είναι «παράδοση» για τους μαθητές, αλλά θα πρέπει με κάποιον τρόπο οι καθηγητές και οι μαθητές να δημιουργήσουν ένα δικό τους κλίμα «κοπάνας» με στη τάξη, όπου το μάθημα δεν θα υποβαθμίζεται, κανένας μαθητής δεν θα αποκτά λειγότερες γνώσεις από τον άλλον και κανένας καθηγητής δεν θα επιστρέφει σπίτι του με πονοκέφαλο.

    Γ) Τέλος, αν και στη πραγματικότητα η εκπαίδευση του Λυκείου δεν είναι υποχρεωτική, κάθε μαθητής έχει το δικαίωμα να αποκτά όλο και περισσότερες γνώσεις και να κυνηγά τα όνειρα του. Άρα, κανένας δεν είναι σε θέση να τον αποτρέψει από το Λύκειο και να μπει εμπόδιο στις όποιες φιλοδοξίες του. Φαντάζεστε τα σχολεία γεμάτα από εφησυχασμένους καθηγητές και μαθητές; Άν, τουλάχιστον εμείς οι Έλληνες, δεν συνεχίζαμε την εκπαίδευσή μας στο Λύκειο πώς θα συντηρούσαμε αυτόν τον τεράστιο πολιτισμό που έχουμε κληρωνομήσει; Θα ήμασταν άξιοι να λεγόμαστε Έλληνες, όταν δεν θα είχα διαβάσει ένα κείμενο του Σωκράτη, όταν δεν θα είχαμε έρθει σε επαφή με ποιήματα, όπως του Ελύτη; Επομένως, έμεις οι μαθητές μπορουμε να κατοχυρώσουμε το Λυκείο ως υποχρεωτική εκπαίδευση!

  2. Ο/Η sofia1996 λέει:

    Κύριε Αμπελά ,
    Θα συμφωνήσω μαζί σας στο ότι πια τα παιδιά αντιμετωπίζουν την γνώση χρησιμοθηρικά και ότι το σχολείο θεωρείται ,από τους μαθητές, καταναγκαστικό έργο. Αυτό που τους κάνει να το πιστεύουν αυτό είναι το κλασσικό μοντέλο καθηγητή που μπαίνει στην τάξη και επικρατεί μια παγωμένη ατμόσφαιρα , αγνοώντας αν οι μαθητές τον καταλαβαίνουν ή όχι και χωρίς να είναι πρόθυμος να κάνει κάτι παραπάνω για να τους βοηθήσει. Κατά την γνώμη μου η χρήση καινοτόμων μεθόδων διδασκαλίας ( έχοντας ως προϋπόθεση την συνεργασία μαθητή – καθηγητή και την ανάπτυξη βαθύτερης σχέσης μεταξύ τους) θα μπορούσε να προσελκύσει πολλούς μαθητές και να ξυπνήσει το ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό τους , ενθαρρύνοντας τους να λάβουν περισσότερες γνώσεις χωρίς να το θεωρούν πια αγγαρεία.

  3. Ο/Η Κ.Καρούζος λέει:

    (δυστυχώς ή ευτυχώς έπεσε το ρεύμα μόλις έγραψα ένα πολύ καλό σχόλιο, οπότε θα ξαναγράψω λίγα)

    Α.
    Κύριε Αμπελά,
    Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω μαζί σας.
    Αν και νομίζω πολλές φορές γύρισα σπίτι (και θέλω να πιστεύω δεν είμαι εξαίρεση) για να πω με χαρά στους δικούς μου κάτι καινούργιο που έμαθα από το σχολείο και το θεώρησα άξιο λόγου, επίσης αρκετές φορές χρησιμοποίησα στην (μικρή μέχρι τώρα) ζωή μου τις σχολικές μου γνώσεις.

    Β.
    Νομίζω το πρόβλημα είναι κυρίως στο Λύκειο, το οποίο είναι από την φύση του εξεταστοκεντρικό και τα πάντα γύρω του (ακόμα και στην Α Λυκείου) έχουν σχέση με τις εξετάσεις (κυρίως τις πανελλήνιες). Και αυτό είναι ίσως ένα από τα λίγα θετικά του γυμνασίου σε σχέση με το λύκειο (συμβαίνει και σε λίγα λύκεια, σε μικρότερο βαθμό), ότι όποιος έχει όρεξη, και αν υπάρχει ενδιαφέρον και από τις δύο πλευρές (μαθητές και καθηγητές) γίνονται θαύματα.

    Και το σχολείο μας μας δίνει αυτήν την δυνατότητα, χωρίς να ξεχνάει την (κακή 😉 φύση του (εξετάσεις) δίνει πάρα πολλές δυνατότητες να γίνει για εμάς ΑΓΑΠΗΤΌ, πραγματικά χρήσιμο, ουσιώδες… Και αντί να γκρινιάζουμε (ειδικά στους Προέδρους) ας κοιτάξουμε πως να το εκμεταλλευτούμε, μιας και βρεθήκαμε (τυχαία, αλλά επιδιώκοντας το) σε αυτό !!!

    Γ.
    Επί του άρθρου…

    Πολύ καλό άρθρο και εξαιρετική επιλογή του αποσπάσματος της ταινίας…

    «Όσο, λοιπόν, συνεχίζετε, εσείς οι καθηγητές, να ακολουθείτε πιστά το τεχνοκρατικό σύστημα παιδείας, που τόσα χρόνια ακολουθούν γενιές και γενιές, δεν θα κάνετε πότε την αλλαγή, δεν θα τραβήξετε το ενδιαφέρον των παιδιών»
    Περισσότερο νομίζω το επιζητούν (δυστυχώς) μαθητές-γονείς παρά το ακολουθούν οι καθηγητές !!

    «και εμείς θα σας βλέπουμε πάντα σαν τα «τέρατα» των μαθητικών μας χρόνων, που το μόνο που έκαναν ήταν να μας απειλούν για τους βαθμούς »
    Ποιος απειλεί ποιον ; Μήπως όλοι όλους ; Σιγά τους αριθμούς !!!

    «να μας «συμβουλεύουν» ότι το Λύκειο δεν είναι υποχρεωτική εκπαίδευση…»
    Αν και πραγματική ιστορία και πραγματικά τραγική, κρύβει μία ισχυρή αλήθεια !!!

    Το πρόβλημα πάντως της κοπάνας είναι πολύπλευρο, ειδικά στην Ελλάδα, και καλό είναι να μην ρίχνουμε απλά και εύκολα ευθύνες… Κακό στους εαυτούς μας κάνουμε …

    Σημαντικό ρόλο (νομίζω δεν τον αναφέρεις) διαδραματίζουν και οι γονείς. Αν το παιδί ζει σε ένα σπίτι που του απαγορεύουν να βγαίνει (δεν βγαίνει για όποιο λόγο) το ΠΣΚ λογικό είναι να βγαίνει το πρωί από Δευτέρα ως Παρασκευή (σε συνδυασμό με τη βαρεμάρα του μαθήματος και τις κακές επιδώσεις )

    (συγνώμη για το σεντόνι …)

  4. Ο/Η Ζωή Δημοπούλου λέει:

    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας κύριε,όμως πιστεύω ότι άμα μπαίνουμε στη τάξη να κάνουμε μάθημα και ο καθηγητής δεν μας(ας το πούμε κατά κάποιο τρόπο) εμπνέει, τότε και για μας είναι δύσκολο να τον παρακολουθήσουμε και να χαιρόμαστε για ό,τι μαθαίνουμε.Επίσης πιστεύω ότι όταν κάποιος καθηγητής μας απειλεί με τη μείωση του βαθμού μας στο 2ο τετράμηνο, μας προτρέπει ουσιαστικά στο να μας ενδιαφέρει μόνο αυτος!

  5. Ο/Η Άκης λέει:

    Σπυριδούλα σου το άρθρο σου αποκαλύπτει πολλά … Θα μπω λοιπόν στον πειρασμό να σχολιάσω. Για μένα το κυριότερο αίτιο είναι ότι έχει η χαθεί η χαρά της γνώσης, το να μαθαίνω και να χαίρομαι που μαθαίνω. Πόσες φορές γυρίσατε στο σπίτι σας μετά το σχολείο και είπατε με χαρά στους δικούς σας ανθρώπους ότι σήμερα έμαθα αυτό ή εκείνο; Πόσες φορές σε μία συζήτηση ενηλίκων κάνατε παρέμβαση επικαλούμενοι αναφορές και γνώσεις από το σχολείο; Όσο η γνώση αντιμετωπίζεται ΧΡΗΣΙΜΟΘΗΡΙΚΑ (δηλαδή σε απλά ελληνικά διαβάζω μόνο για τις εξετάσεις, δεν με ενδιαφέρει η επόμενη σελίδα γιατί είναι εκτός ύλης) δεν πρόκειται ποτέ το σχολείο να γίνει αγαπητό στο βαθμό που τουλάχιστον προσμένουμε όλοι. Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς η «κοπάνα» είναι στη φύση του σχολείου, όπως και σε κάθε τι υποχρεωτικό και προγραμματισμένο. Και ο ποδοσφαιριστής που ασχολείται επαγγελματικά, θέλει να την «κοπανήσει» από την προπόνηση, όπως και ο μαθητής από το μάθημα για να παίξει ποδόσφαιρο…

  6. Ο/Η Απόστολος Γκλουφάς λέει:

    πολύ καλό !!!! χαχα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: