e-copana

Ένα ηλεκτρονικό περιοδικό για να εκφράζουμε ελεύθερα τις απόψεις μας

Συνομιλώντας με τον νέο διευθυντή του σχολείου μας – Α΄ μέρος

στο 26/02/2012

Τον Σεπτέμβριο της φετινής χρονιάς μια σημαντική αλλαγή έγινε στο σχολείο μας. Μετά από αρκετά χρόνια ευδόκιμης παρουσίας στο τιμόνι του σχολείου του κου Κ. Μιχαλακόπουλου, ένα καινούριο πρόσωπο ανέλαβε τη διεύθυνση του σχολείου: ο κος Ευστράτιος Βογιάννης. Από τη πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η προσπάθεια για το ηλεκτρονικό μας περιοδικό σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλό να πάρουμε μία συνέντευξη από τον νέο μας διευθυντή προκειμένου και εμείς και εσείς, οι αναγνώστες μας, να τον γνωρίσετε καλύτερα. Τη συνέντευξη παραχώρησε στις μαθήτριες Θένια Κλειδή, Σοφία Ηλιοπούλου και Δήμητρα Κλεινάκη. Όλη η συντακτική ομάδα της e-copana συνεργάστηκε για την απομαγνητοφώνηση και τη διευθέτηση του κειμένου. Επειδή η συνέντευξη διήρκεσε περίπου τριάντα λεπτά σκεφτήκαμε να σας την παρουσιάσουμε τμηματικά. Σε κάθε περίπτωση ευχαριστούμε τον διευθυντή μας για το χρόνο που μας αφιέρωσε.

Κε Δντά Καλησπέρα, Ευχαριστούμε για το χρόνο σας και την προθυμία σας.

Αλίμονο είναι χαρά μου. Είμαι στη διάθεσή σας.

Πρώτα απ’όλα θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε πώς αποφασίσατε να γίνετε καθηγητής;

Ο βασικότερος λόγος ήταν η αγάπη μου για τη Φυσική. Όταν ήμουν και εγώ νέος, στη δικιά σας ηλικία έπρεπε να πάρω κάποιες αποφάσεις για το τι θα κάνω και εγώ μετά στην ζωή μου και αυτό που με ενδιέφερε πιο πολύ ήταν βέβαια τα θετικά μαθήματα, αλλά πάντα είχα μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τη Φυσική. Εξάλλου και από τα πρώτα τμήματα που δήλωσα στο πανεπιστήμιο ήταν το Φυσικό. Μπορούμε να πούμε ότι μου άρεσε γενικότερα αυτό το μάθημα ως αντικείμενο επιστημονικό, αλλά επιπλέον επειδή ήταν ενδιαφέρον. Επίσης μου άρεσε γενικότερα να μεταφέρω τη γνώση και αυτό προέκυψε σταδιακά μέσα από το πανεπιστήμιο, οπότε τα πράγματα εξελίχθηκαν έτσι ώστε να γίνω φυσικός. Νομίζω και τώρα άμα με ξαναρωτούσαν για παράδειγμα «τι θες  να κάνεις στη ζωή σου;» δεν νομίζω ότι θα άλλαζα γνώμη, δηλαδή θα γινόμουν πάλι φυσικός.

Δηλαδή δεν το έχετε μετανιώσει;

Όχι, δεν το έχω μετανιώσει. Μπορεί να υπάρχουν κάποια εργασιακά θέματα, τα οποία σε κουράζουν αλλά το κύριο και το πιο βασικό, δηλαδή αυτό που σε κρατάει, είναι ότι ασχολείσαι με κάτι που αγαπάς.

Πόσα χρόνια διδάσκετε;

Διδάσκω συνολικά στον δημόσιο τομέα 24 χρόνια, στον ιδιωτικό τομέα, πριν ακόμα διοριστώ, είχα δουλέψει άλλα 6 χρόνια περίπου. Αυτά είναι συνολικά 30 χρόνια.

Δουλεύετε αρκετά χρόνια. Υπήρχαν κάποιες εμπειρίες από μαθητές στη ζωή σας που σας έχουν επηρεάσει ως καθηγητή;

Ναι, θετικές αλλά και αρνητικές. Θα μιλήσω γενικά. Αυτό που είναι πιο σημαντικό για εμένα είναι το να χαίρομαι με τις επιτυχίες των παιδιών, και ιδίως όταν αυτές είναι σημαντικές. Αυτό με έχει επηρεάσει πιο πολύ. Βέβαια υπάρχουν και αρνητικές, αλλά αν τα βάζαμε σε μια ζυγαριά θα έγερνε προς το θετικό. Το βασικότερο όμως είναι όταν βλέπω τα παιδιά να κάνουν αυτό που θέλουν για τη ζωή τους, όχι κατ’ ανάγκην να προοδεύσουν, αλλά να κάνουν αυτό που αγαπάνε στη ζωή τους. Όταν βλέπω παιδιά που ήταν μαθητές μου και το έχουνε καταφέρει, χαίρομαι πάρα πολύ. Τέλος χαίρομαι πάρα πολύ, όταν συναντήσω ένα παλιό μου μαθητή και μου πει «Κάτσε δάσκαλε να πιούμε έναν καφέ». Αυτό σημαίνει ότι αναγνώρισε αυτό που ήμασταν τόσα χρόνια. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευχαρίστηση ενός εκπαιδευτικού, η πληρωμή του θα έλεγα.

Με τι προσδοκίες ήρθατε σε αυτό το σχολείο;

Δυο πράγματα σε αυτό το σχολείο μου έδωσαν το έναυσμα για να το προτιμήσω το καλοκαίρι. Το ένα ήταν το όνομα του. Επειδή κατάγομαι από μια οικογένεια προσφυγική, έχω μάθει τη νεότερη ελληνική ιστορία από τον παππού μου, ο οποίος ήταν πρόσφυγας, είχε πολεμήσει, έζησε την Μικρασιατική Καταστροφή και όλη αυτή την περίοδο όπου οι άνθρωποι φύγανε από την Μικρά Ασία. Ο παππούς μου μαζί με άλλους πέρασε απέναντι στο νησί που έχω ζήσει τα πιο πολλά μου χρόνια, στη Λέσβο. Ο παππούς μου λοιπόν και εγώ ως πιτσιρίκι που καθόμουνα και τον άκουγα προσεκτικά, μου μετέφερε όλα αυτά τα πράγματα τα οποία μέσα στο μυαλό μού μείνανε σαν εικόνες. Όταν είδα Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, αυτομάτως ήταν κάτι σημαντικό για μένα. Προσέξτε την ονομασία «Σμύρνης» και τα ονόματα των δύο δρόμων που περιβάλλουν το σχολείο μας: «Λέσβου» και «Δικελή». Αυτά σε συνδυασμό με τα παιδικά μου βιώματα αποτέλεσαν το μεγαλύτερο δέσιμο.

Το δεύτερο κριτήριο είναι πως το συγκεκριμένο σχολείο είναι αναμφισβήτητα ένα σχολείο πρότυπο, ένα σχολείο καλό, ένα σχολείο αναγνωρισμένο. Και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό για εμένα, όσον αφορά τον επαγγελματικό τομέα, καθώς είναι τιμή μου να είμαι διευθυντής σε ένα τέτοιο σχολείο.

Άρα ουσιαστικά επειδή ήταν πειραματικό;

Ναι, και είναι φυσικό κάποιος να επιλέγει το καλύτερο σχολείο για την επαγγελματική σταδιοδρομία του. Υπήρχε όμως και το ψυχικό δέσιμο. Δεν σας κρύβω πως όταν έμαθα πως θα έρθω σε αυτό το σχολείο, τότε ήταν περίοδος διακοπών έψαξα και έμαθα πάρα πολλά πράγματα για την ιστορία του. Το πώς έγινε, ποιοι άνθρωποι το μετέφεραν και γενικά ό,τι πληροφορία μπορούσα να βρω μέσα από το διαδίκτυο, τη βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: