e-copana

Ένα ηλεκτρονικό περιοδικό για να εκφράζουμε ελεύθερα τις απόψεις μας

Έφηβοι vs Γονείς

στο 02/04/2012

της Θένιας Κλειδή

Κατά τη γνώμη μου, μια μάχη χωρίς τέλος…

Εφηβεία είναι η χρονική περίοδος που εκτείνεται από την παιδική ηλικία μέχρι την ενηλικίωση και περιλαμβάνει την ηλικιακή ζώνη από 14-18 ετών. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα κρίσιμη φάση της ζωής καθώς παρατηρείται μια συνεχής εναλλαγή του ψυχικού κόσμου γιατί το άτομο περνά από διαδοχικά, έντονα και πολύ σημαντικά στάδια που θα τον οδηγήσουν σε μια ώριμη (τις περισσότερες φορές) συμπεριφορά. Η εφηβεία χαρακτηρίζεται από την ανεξαρτητοποίηση, την προσπάθεια δηλαδή του εφήβου να διαμορφώσει μια αυτόνομη προσωπικότητα, που τις περισσότερες φορές είναι σκόπιμα τελείως διαφορετική από αυτή των γωνιών του. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, παρατηρείται μια διαρκής και πολύ έντονη αλληλεπίδραση ανάμεσα στους γονείς και στους εφήβους. Η σχέση τους χαρακτηρίζεται από έναν ανταγωνισμό, ο οποίος επιδεινώνεται σταδιακά. Ο έφηβος γίνεται συχνά αλαζονικός και θεωρεί τους γονείς του «ξεπερασμένους». Όπως είναι φυσικό οι συγκρούσεις μεταξύ τους γίνονται συχνότερες και εντονότερες έχοντας ως αποτέλεσμα την ριζική αλλαγή του τρόπου επικοινωνίας μεταξύ τους (και όχι πάντα προς το καλύτερο).

Τους περισσότερους γονείς τους τρομάζει η εφηβεία καθώς βλέπουν το μικρό, γλυκό μωράκι τους να μετατρέπετε σε ένα ατίθασο, μέσα στα νεύρα παιδί που είναι πλέον ξένο σε αυτούς. Όταν βρισκόμασταν σε μικρότερη ηλικία οι γονείς μας, έλεγχαν και κανόνιζαν τα πάντα γύρω μας, από τα ρούχα  μέχρι το φαγητό μας. (Λογικό βέβαια καθώς δεν ήμασταν σε θέση να πάρουμε αποφάσεις ακόμα και για τόσο ασήμαντα θέματα).Και ξαφνικά τα παιδιά μεγαλώνουν, γίνονται έφηβοι και είναι πλέον έτοιμοι να πάρουν ΜΟΝΟΙ τους κάποιες αποφάσεις. Εγώ δεν το βρίσκω και τόσο τρομακτικό…

Οι περισσότεροι γονείς προσπαθούν απλά να δικαιολογήσουν τις πράξεις των παιδιών τους λέγοντας τη γνωστή σε όλους μας νομίζω φράση: «Άφησέ τον μωρέ, είναι στην εφηβεία, θα του περάσει…». Η εφηβεία δεν είναι ούτε πυρετός, ούτε καμιά άλλη αρρώστια που αργά ή γρήγορα θα μας περάσει. Είναι απλά μια ψυχολογική και σωματική αλλαγή. Στην περίοδο αυτή οι έφηβοι έχουν την ανάγκη της απομάκρυνσης και της αποξένωσης από τους γονείς τους καθώς ξεκινούν την δική τους ζωή και είναι πλέον αυτοί κυρίαρχοι του εαυτού τους. Εδώ παρατηρούνται και οι περισσότεροι καβγάδες καθώς οι νέοι θυμώνουν γιατί πιστεύουν ότι οι γονείς τους δεν τους σέβονται και δεν τους αφήνουν να κάνουν ότι εκείνοι θέλουν. Από την άλλη πλευρά οι γονείς θυμώνουν επειδή το αίσθημα που τους γεννιέται όταν δεν έχουν τον έλεγχο των παιδιών τους είναι πρωτόγνωρο και αρκετά δυσάρεστο σε αυτούς. Επίσης πολλές φορές οι γονείς προσπαθούν να παρέμβουν στις πράξεις και στον τρόπο σκέψης των παιδιών τους θέλοντας να τα τελειοποιήσουν σύμφωνα με τα δικά τους «πιστεύω». ΛΑΘΟΣ!! Εφηβεία και τελειό­τητα είναι έννοιες διαμετρικά αντίθετες. Πολλοί γονείς μην έχοντας συνείδηση της ειδικής αναπτυξιακής περιόδου στην οποία βρίσκεται το παιδί τους, απαιτούν από αυτό πράγματα χωρίς να το διευκολύνουν και χωρίς να του δίνουν το δικό του χώρο να χειριστεί τις καταστάσεις με τον τρόπο που εκείνος επιθυμεί.

Τι πραγματικά θέλουμε; Αυτό είναι ένα ερώτημα που δυστυχώς κανείς δεν θα μπορούσε να απαντήσει με σαφήνεια. Οι έφηβοι είμαστε διχασμένα πρόσωπα. Από τη μια θέλουμε να στείλουμε τους γονείς μας στο φεγγάρι όταν μας αντιμετωπίζουν με τρόπο πραγματικά δυσάρεστο για εμάς και από την άλλη χρειαζόμαστε την σταθερότητα που εκείνοι μας προσφέρουν καθώς βρισκόμαστε σε μια περίοδο της ζωής μας που δεν ήμαστε σίγουροι για τίποτα. Όσο και αν δεν μας αρέσει έχουμε ανάγκη την σταθερότητα και τα όρια που πολλές φορές μας βάζουν οι γονείς μας όσο ποτέ άλλοτε. Καταλήγουμε λοιπόν ότι είναι σχεδόν αδύνατο να αποφύγουμε τις συγκρούσεις με τους γονείς μας ειδικά στην περίοδο της εφηβείας, μπορούμε όμως να τις κάνουμε όσο τον δυνατόν πιο ανώδυνες θέτοντας κάποια όρια και φτιάχνοντας σταθερά θεμέλια επικοινωνίας μεταξύ μας.

Τελειώνοντας θα ήθελα να προσθέσω αυτά τα λόγια του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας συγγραφέα Τόμας Μαν σχετικά με τους νέους και την εφηβεία:

«Νέος θα πει να είσαι αυθόρμητος, να μένεις κοντά στις πηγές της ζωής, να μπορείς να παιδεύεσαι και να κουνάς τις αλυσίδες ενός φθαρμένου πολιτισμού, να τολμάς αυτό που άλλοι δεν είχαν το κουράγιο να επιχειρήσουν»

Πηγές : vita.gr, Teenhealth.org

Advertisements

28 responses to “Έφηβοι vs Γονείς

  1. Ο/Η Miltos Klidis λέει:

    μπράβο θένια

  2. Ο/Η Μαρία Κόκκοτα λέει:

    Θα ήθελα πάνω στο σχόλιο μου να προσθέσω ότι πιστεύω σαν έφηβη κι εγώ πως είναι απαραίτητο οι έφηβοι να προσπαθήσουν να αποκτήσουν μια ανεξάρτητη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα, να απογαλακτιστούν από το οικογενειακό τους περιβάλλον μέσα από τις δικές τους επιλογές και τα δικά τους βιώματα ακόμα κι από τα δικά τους λάθη και πιστεύω κάποιες φορές οι γονείς με την υπερπροστατευτικότητα και εξαιτίας της μεγάλης αγάπης που τρέφουν στο παιδί τους, δεν το αφήνουν να σκληραγωγηθεί και να ωριμάσει. Γι αυτό και νομίζω πως θα πρέπει να δείχνουν κατανόηση απέναντι σε αυτή τη μεταβατική και τόσο σημαντική για μας περίοδο. Παρόλα αυτά και εμείς θα πρέπει να λαμβάνουμε υπ’όψιν μας την εμπειρία και την γνώση των γονιών μας, χωρίς να την περιφρονούμε η να την απορρίπτουμε. Έχοντας περάσει και οι ίδιοι από αυτό το στάδιο , γνωρίζουν αυτά που μας απασχολούν όμως το γεγονός ότι αισθάνονται να χάνουν τον έλεγχο και την επιρροή τους σταδιακά τους τρομάζει και τους εξοργίζει φτάνοντας τους στα όρια τους. Οφείλουμε όμως να ομολογήσουμε πως σε αρκετές περιπτώσεις έχουν δίκιο αν και κάποιες φορές δεν μπορούμε να το δούμε καθαρά. Καταλήγοντας πιστεύω πως με ειλικρινή επικοινωνία και κατανόηση εκατέρωθεν η τόσο πολύτιμη για μας σχέση με τους γονείς μας, θα έχει γερές βάσεις και οι συγκρούσεις μαζί τους θα είναι λιγότερες

  3. Ο/Η Gina λέει:

    και αφού το Ίντερνετ αποκαταστάθηκε χάρη στην ταλαντούχα αδερφή μου, μπορώ και εγώ να πω: ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΘΕΝΙΑ, ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΡΗΦΑΝΕΣ κλπ, κλπ… 🙂 Οι γονείς μας καταντούν πολλές φορές πιεστικοί με αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε σχεδόν σε καθημερινή βάση. Αυτοί πιστεύουν ότι με την πορεία μας προς την ενηλικίωση χάνουμε τον μπούσουλα και ενεργούμε κυρίως αυθόρμητα, με αποτέλεσμα να είμαστε εκτεθειμένοι σε κάθε λογής κινδύνους. Και έτσι μάλλον εξηγείται και η υπερπροστασία τους, αφού μας βλέπουν ακόμη σαν παιδιά. Εμείς από την άλλη, όντας πνεύματα αντιλογίας, διαφωνούμε με κάθε τι που μας λένε (αν και τις περισσότερες φορές γνωρίζουμε ότι έχουν δίκιο) με αποτέλεσμα οι τσακωμοί και οι φωνές να είναι αναπόφευκτες. Και αυτό θα γίνεται, και θα γίνεται, και θα εξακολουθήσει να γίνεται για μια ζωή…. (γιατί η κριτική των γωνιών μας είναι κάτι που δεν θα μας λείψει σχεδόν ποτέ)

    • Ο/Η Gina λέει:

      (αν έγραψα κάτι που έχει αναφερθεί ζητάω συγγνώμη αλλά δεν διάβασα τα προηγούμενα σχόλια για να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει 🙂 )

  4. Ο/Η Βαγγέλης Γ. λέει:

    Εγώ πάντως θέλω να πω οτι είναι σημαντικό να κρατάμε ισοροποίες. Πρέπει να γίνονται αμιβαίες υποχωρίσεις ώστε να μικρίνει το χάσμα. Πρέπει να προσπαθίσουμε να καταλάβουμε τους γονείς μας και αυτοί να προσπαθίσουν να κατανοήσουν εμάς

  5. Ο/Η Λινα Βαββα λέει:

    Εξαιρετικο αρθρο Θενια!ηταν μια πολυ καλη προσπαθεια! :))
    Πιστευω οτι σε αυτες τις ηλικιες ειναι πολυ σημαντικη η κατανοηση και η υποστηριξη καταρχας απο τους γονεις αλλα επισης σηνατικο ρολο παιζει και οι αμοιβαιες υποχωρισεις.Ειναι μια μεταβατικη περιοδος και για γονεις αλλα και για τα παιδια.Αν υποθεσουμε οτι η εφηβεια ειναι μια «γκριζα» περιοδος στη ζωη μας το θεμα, πιστευω ειναι αν θα ξεπερασουμε αυτο το σημειο η θα ξεφυγουμε απο τον δρομο μας!Σε αυτο παιζουν πολυ σημαντικο ρολο οι εξωτερικοι παραγοντες οπως οικογενια, φιλοι και δασκαλοι, για αυτο θα ηταν καλο να εχουμε κοντα μας ανθρωπους που μας στηριζουν και μας καταλαβαινουν!

  6. Ο/Η Απόστολος Γκλουφας λέει:

    Πολύ καλό το άρθρο συμφωνώ με όλες τις απόψεις βέβαια πιστεύω πως αν εξαρεσουμε τα νεύρα και τις δυσκολίες της εφηβειας είναι η καλύτερη ηλικια και μια απο τις ποιο σημαντικές περιόδους στην ζωή του ανθρώπου

  7. Ο/Η Στρατής Καρδαμπίκης λέει:

    Το κείμενο που εγραψές θένια είναι πολύ κατατοπιστικό και μπράβο σου για αυτό :). Μέσα από το κείμενο σου έδωσες την ευκερεία να κατανοήσουμε την φάση της ζωής που περνάμε όλοι εμείς σήμερα(δηλαδή την εφηβεία). Οι γονείς δεν μπορούν να καταλάβουνε τον τρόπο που πράττουμε και σκεφτόμαστε εμείς οι έφηβοι και έτσι προσπαθούν να κάνουν το οτιδήποτε και να δικαιολογίσουν τη συμπεριφορά μας με οποιόν τρόπο έτσι ώστε να μην πιστέψουν στα μάτια τους ότι αυτά τα μωρά που κάποτε μεγαλώναν, αποφασίζοντας για το τη είναι σωστό και το τη είναι λάθος για αυτούς. Έχουν μεγαλώση πια αυτά τα αξιολαάτρεφτα μωρά και έχουν γίνει έφηβοι. Τέλος, θα πρέπει όπως λες και εσύ Θένια να ύπαρχουν κάπιοι κανόνες έτσι ώστε αυτή η σχέση μεταξύ έφηβου και γονειού να είναι αρμονική αλλά και ο έφηβος να είναι χαρούμενος με την απόφαση αλλά και ο γονειός να είναι ευτιχισμένο για το παιδί τους.

  8. Ο/Η Μαρία Κόκκοτα λέει:

    Πιστεύω πως με κατανόηση και επικοινωνία μπορούν να αμβλυνθούν οι συγκρούσεις και οι διαφορετικές απόψεις γονέων και εφήβων

  9. Ο/Η Μαρία Κόκκοτα λέει:

    To άρθρο αντικατοπτρίζει πολλούς εφήβους και πρέπει και οι δύο πλευρές να το διαβάσουν προσεκτικά.Με συζήτηση και κατανόηση μπορούν να αμβλυνθούν οι συγκρούσεις και οι διαφορές στις απόψεις

  10. Ο/Η dimitra96 λέει:

    Πράγματι, το άρθο πολύ ωραίο και οι απόψεις σου Θένια αντιπροσωπεύουν σε κάθε περίπτωση την πραγματικότητα! Αυτό που θέλω να τονίσω γιατί το θεωρώ πόλυ σημαντικό είναι οτι σίγουρα οι γονείς πρέπει δείχνουν κατανόηση όταν το παιδί τους βρίσκεται σε αυτή την ευαίσθητη ηλικία. Δηλαδή να του δίνουν το δικαίωμα της επιλογής σε πολλά θέματα και να υπάρχουν κάποιες ελευθερίες όπως είπες και συ, αλλά πάντα με μέτρο! Διότι αν υπερβούν τα όρια, το παραμελήσουν και αδιαφορήσουν, αν χάσουν τον έλεγχο, θα δημιουργηθούν πολλά προβλήματα στην προσωπικότητα του τα οποία θα επηρεάσουν στο μέλλον και τον χαρακτήρα του ως ενήλικα…

  11. Ο/Η con.iliako λέει:

    Εξαιρετικό άρθρο Θένια! Η εφηβεία όντως είναι ένα πολύ σημαντικό στάδιο, αφού σε αυτή την ηλικία καλούμαστε να πάρουμε μια σειρά από αποφάσεις που θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό το υπόλοιπο της ζωής μας. Πολλοί απο εμάς όμως δεν διαθέτουμε την ωριμότητα και την πείρα κάνουμε την καλυτερη δυνατή επιλογή, για αυτό οι συμβουλές των γονιών μας (που τα μάτια τους έχουν δει πράγματα τα οποιά μερικές φορές δεν μπορούμε καν να φανταστούμε) θα μπορούσαν να κριθούν απολύτως απαραίτητες. Τώρα αυτές συμβουλές, που εξελίσσονται σε εντολές κάποιες φορές, ορισμένα άτομα αρνούνται να τις δεχθούν, καθώς οι σωματικές και πνευματικές αλλαγές της ηλικίας τους έχουν δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι είναι παντελώς αναξάρτητοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουν μονοι τους πολύπλοκες καταστάσεις, πράγμα που φυσικά είναι αδύνατο. Ο πιο ώριμος εφηβος κατά την ταπεινή μου άποψη είναι αυτός που ανοίγει τα μάτια του και αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάτασης, και στη συνέχεια αποβάλει κάθε ίχνος αλαζονείας με εγωισμού, με αποτέλεσμα να δέχεται τις απόψεις των άλλων,να τις συνθέτει με δικά του κριτήρια και να παίρνει με υπευθυνότητα την απόφαση που θεωρεί αυτός καταλληλότερη.

  12. Ο/Η dimitra96 λέει:

    Πράγματι το άρθο πολυ ώραιο και οι απόψεις σου Θένια αντιπροσωπεύουν σε κάθε περίπτωση την πραγματικότητα! Αυτό που θεωρώ πολύ σημαντικό είναι οτι οι γονείς θα πρέπει να δείχνουν μεν κατανόηση όταν το παιδί τους είναι σε αυτή την ευαίσθητη ηλικία, να του δίνουν κάποιες ελευθερίες και το δικαίωμα της επιλογής σε πολλά θεματα αλλά με μέτρο.Διότι άμα δεν κρατήσουν κάποια όρια, αδιαφορήσουν και το παραμελήσουν θα δημιουργηθούν προβλήματα στην προσωπικότητα του που θα επηρεάσουν στο μέλλον και τον χαρακτήρα του ως ενήλικα…

  13. Ο/Η θανάσης Ανδριόπουλος λέει:

    Θένια μπράβο είναι ένα πολύ καλό άρθρο απλά θα ήθελα να επισημανω κάτι παραπανω για τους γονείς 🙂 .Στο σημείο που αναφέρεσαι στους γονείς και πιο συγκεκριμένα

    (Από την άλλη πλευρά οι γονείς θυμώνουν επειδή το αίσθημα που τους γεννιέται όταν δεν έχουν τον έλεγχο των παιδιών τους είναι πρωτόγνωρο και αρκετά δυσάρεστο σε αυτούς.)

    Εκτός από αυτό οι γονείς καθώς βλέπουν ότι το παιδί τους μεγαλώνει νιώθουν ότι κάπια στιγμή θα φύγει από το σπίτι και δεν αντέχουν την ιδέα της εγκατάλυψεις οπότε ξεσπούν στα παιδία τους χωρίς λόγο. 😛

    Πάντος μου αρέσει το άρθρο 🙂

  14. Ο/Η Γιώργος Κατσαντώνης λέει:

    Ωραίο άρθρο Θένια και συμφωνώ με οτι γράφεις απλά θέλω να προσθέσω οτι οι αλλαγές που πραγματοποιούνται στην περίοδο της εφηβείας συμβαίνουν και σε άλλους δύο βασικούς τομείς της ανάπτυξης τον συναισθηματικό και τον κοινωνικό.

  15. Ο/Η Ζωη Δημοπουλου λέει:

    Μπράβο Θένια!Το άρθρο σου νομίζω πως περιγράφει την καθημερινή ζωή του καθενός!Είναι πολύ φυσικό να υπάρχουν καθημερινές συγκρούσεις με τους γονείς μας.Πιστεύω(όπως λέει και ο Δημήτρης από πάνω) ότι πρέπει και οι δυο πλευρές να κάνουν υποχωρήσεις για να υπάρχει μια ήρεμη συμβίωση.Μπορεί και εμείς σαν έφηβοι να έχουμε τα προβληματά μας, σημαντικά ή ασήμαντα, αλλά πρέπει να τα αφήνουμε μερικές φορές στην άκρη ή τουλάχιστον να μην τα ξεσπάμε στους γονείς μας γιατί αυτό δημιουργεί περισσότερα προβλήματα.ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΕΒΑΙΑ(ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ!!!) ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ!!Τι σίγουρο είναι όμως, πως όσες υποχωρήσεις και να κάνουμε, αυτά τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν.

  16. Ο/Η Στράτος Καπλανέλλης λέει:

    Συγχαρητήρια Θένια δεν θα μπορούσες να τα γράψεις καλύτερα και σωστότερα νομίζω(με την καλη έννοια πάντα 😉 ). Πράγματι το χάσμα μεταξύ εφήβων-γονέων είναι ένα μείζων θέμα της καθημερινότητας μας και δείχνει κατά τη γνώμη μου σχεδόν αγεφύρωτο. Οι γονείς έχοντας συνηθήσει να βρίσκονται συνεχώς δίπλα στα παιδιά τους και να τους βοηθάνε σε κάθε δυσκολία τους, ξαφνικά αυτό αλλάζει καθώς ο νέος κατά την εφηβεία ωριμάζει σωματικά και ψυχολογικά και θέλει ορισμένες καταστάσεις(ειδικά αυτές που αφορούν αποκλειστικά εκείνον) να τις αντιμετωπίζει και να τις διαχειρίζεται μόνος του. Γιατί όπως είπες και εσύ η εφηβεία αποτελέι και ένα στάδιο ανεξαρτησίας. Προσωπικά πιστεύω ότι το «πρόβλημα» είναι καθαρά επικοινωνιακό, όπου κατά τη διάρκεια της εφηβείας ο νέος αποκτά νέα ενδιαφέροντα και προτιμήσεις, αλλάζουν τα θέλω του και τα πιστεύω του, και τις περισσότερες φορές οι γονείς να μην μπορούν να το αντιληφθούν και να παρακολουθήσουν την μεταβατική αυτή εξέλιξη και ενδεχομένως μια απλή συζήτηση να καταλήγει σε καβγά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεμσα και να υπάρχει δυσκολία κατανόησης και από τις δυο πλευρές(γονιού-εφήβου). Συνεπώς, πρέπει να βρεθεί μια καλή ισσοροπία στα πρέπει των γονιών και στα θέλω των εφήβων.

  17. Ο/Η nataliakap λέει:

    Μπράβο ρε Θένια τσίφτισσα! Πόσο συμφωνώ… 😀
    Είναι σίγουρο πως όλοι έχουμε πει τη φράση «μου τη σπάει» σχετικά με την καταπίεση που πιστεύμουμε ότι μας ασκείται από τους γονείς μας. Πράγματι οι γονείς ουσιαστικά «χάνουν» το παιδί τους το οποίο σταδιακά ενηλικιώνεται, αλλά δεν πρέπει και εμείς να τους καταλάβουμε; Την ώρα που τα νεύρα μας χτυπούν κόκκινο κατά τη διάρκεια ενός καυγά πρέπει να βάλουμε τον εαυτό μας κάτω και να τον πείσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι μόνοι που βρίσκονταν πάντα δίπλα μας σε όλη τη ζωή μας και δε θέλουν παρά το καλύτερο για μας. Αυτή η συμπεριφορά άλλωστε είναι και δείγμα της ωριμότητας την οποία σιγά-σιγά αποκτάμε -ή του ‘λάχιστον έτσι ισχυρισζόμαστε. Και δεν αφήνουμε βέβαια «απ’έξω» και τους γονείς. Αυτοί είναι οι ενήλικες που πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι αρχίζουμε να τους μοιάζουμε και θέλουμε να
    ανεξαρτητοποιηθούμε, έστω και από πείσμα. Η δική τους αντιμετώπιση σε τέτοιες περιστάσεις έχει μεγαλύτερη επιρροή στη σχέση γονέα-παιδιού από ότι η δική μας. ‘Αντε λοιπόν γονείς-παιδιά! Καλό μας κουράγιο! 😛

  18. Ο/Η katerina96 λέει:

    Όπως έγραψες, » Η εφηβεία χαρακτηρίζεται από την ανεξαρτητοποίηση, την προσπάθεια δηλαδή του εφήβου να διαμορφώσει μια αυτόνομη προσωπικότητα, που τις περισσότερες φορές είναι σκόπιμα τελείως διαφορετική από αυτή των γονιών του». Νομίζω πως ακριβώς επειδή οι γονείς μας μας λένε τι να κάνουμε, δεν θέλουμε να δείξουμε ότι «τους ακούμε», και για τον λόγο αυτό συχνά κάνουμε ακριβώς το αντίθετο. Αλλά και οι γονείς συχνά αντιδρούν υπερβολικά σε αυτό, καταλήγοντας να γίνονται ακόμα πιο καταπιεστικοί από πριν…και όλο αυτό οδηγεί σε μια μάχη χωρίς τέλος, και χωρίς καμία διάθεση από καμία από τις δυο πλευρές να συμβιβαστούν. Το ιδανικό, κατά τη γνώμη μου,θα ήταν τόσο οι γονείς όσο και οι έφηβοι να προσπαθήσουν να βρουν μια μέση κατάσταση-όσο κι αν λένε ότι δεν μπορούν, με λίγη προσπάθεια όλα γίνονται. 🙂

  19. Ο/Η ckarouzos λέει:

    Ίσως να είναι τα καλύτερα χρόνια αυτά που περνάμε τώρα, ίσως και όχι, ο καιρός θα το δείξει, αν και δεν είναι για να κάνουμε υπομονή. Νομίζω πρέπει να χαρούμε αυτή την μοναδικότητα της ηλικίας μας, να αδράξουμε την ευκαιρία, όπως λέει και ο κύριος Μαν να είμαστε αυθόρμητοι και να τολμούμε, να τολμούμε το ακατόρθωτο. Είναι η στιγμή να εκτιμήσουμε την παιδική ηλικία που φεύγει και να ονειρευτούμε όσα έρχονται, και πιστεύω θα έρθουν στην ώρα τους.

    Είναι λάθος μας να προσπαθούμε να ωριμάσουμε πριν την ώρα μας γιατί όπως τα άγουρα φρούτα, φαίνονται λαχταριστά, αλλά στο τέλος αν τα δοκιμάσουμε είναι πικρά και άνοστα, έτσι μπορεί να μας την φέρει και η ζωή. Ναι τελικά ίσως θέλει υπομονή, αλλά σίγουρα είναι και αυτό το ταξίδι της εφηβείας που αξίζει.

    Για το τέλος κράτησα αυτήν την φράση «Εφηβεία και τελειό­τητα είναι έννοιες διαμετρικά αντίθετες», μπορεί και να ισχύει αλλά νομίζω πως ίσως είναι η εφηβεία μια από τις πιο τέλειες φάσεις της ζωής. Τι καλύτερο από την νεότητα, και τον συνδυασμό παιδικής και ώριμης ηλικίας;

  20. Ο/Η Ανδρικόπουλος Παναγιώτης λέει:

    Συμφωνώ με τον Δημήτρη στο ότι πρέπει να εξομαλύνουμε τις σχέσεις αυτές όσο μπορούμε καθώς μένει λίγος καιρός ακόμα μέχρι να «φύγουμε από το σπίτι». Επίσης αυτό που θέλω να προσθέσω είναι ότι και εμείς θέλουμε και οι γονείς μας να σέβονται τις αποφάσεις μας και να μην προσπαθούν να τις αλλάξουν αλλά και παράλληλα έχουμε μεγαλύτερες απαιτήσεις από άποψη χρημάτων για παράδειγμα ή θέλουμε οι γονείς μας να είναι πάντα εκεί μόνο όμως όταν εμείς τους θέλουμε και όπως καταλαβαίνετε δεν γίνεται,όπως λέει και παροιμία,να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο…Τέλος θα ήθελα να αναφέρω πως, κατά την γνώμη μου, η εφηβεία έχει παρεξηγηθεί.Στην εφηβεία υπάρχουν μεν αλλαγές αλλά όχι περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη ηλικία καθώς δεν πιστεύω ότι θα διαφωνήσει κάποιος μαζί μου στο ότι υπάρχουν ηλικίες,όπως από την εφηβεία στην ενηλικίωση, στις οποίες ο οποιοσδήποτε αντιμετωπίζει πολλές περισσότερες αλλαγές,και μάλιστα στην περίπτωση της ενηλικίωσης,μακριά από τους γονείς του.Και πάλι πολύ ωραίο και κατατοπιστικό άρθρο Θένια, μπράβο!!!

  21. Ο/Η Νίκος Βογιατζάκης λέει:

    Συγχαρητήρια για το άρθρο σου Θένια, πραγματικά πολύ καλή η προσπάθειά σου. Όπως όλοι γνωρίζουμε, η εφηβεία είναι μια περίεργη και γεμάτη αλλαγές περίοδος της ζωής μας, κατά τη διάρκεια της οποίας διαμορφώνεται και εν τέλει τελειοποιείται ο χαρακτήρας μας. Οι γονείς μας είχαν συνηθίσει να μας έχουν κοντά τους και να μας ελέγχουν εξ’ ολοκλήρου. Κάτι τέτοιο όμως ξαφνικά σταματάει και είναι δύσκολο για αυτούς να το αντιληφθούν και να το δεχθούν. Από την μεριά μας εμείς νομίζουμε ότι οι απόψεις και οι αντιλήψεις των ατόμων που με τόσο κόπο μας μεγάλωσαν είναι ξεπερασμένες και πολλές φορές, αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με αυτές. Κάτι τέτοιο οδηγεί μοιραία σε συγκρούσεις. Ο μόνος κατά την γνώμη μου τρόπος που θα μπορούσε να εξομαλύνει τις σχέσεις μεταξύ εφήβου και γονέα είναι η κατανόηση και η υπομονή και από τις δύο πλευρές. Ωστόσο το χάσμα αυτό που υπάρχει μεταξύ ενός εφήβου και των γονιών του είναι διαφορετικό σε κάθε περίπτωση και εξαρτάται από την παιδεία και τον πολιτισμό των γονέων, αλλά και από τον χαρακτήρα και την ωριμότητα του εφήβου.

  22. Ο/Η Σπυριδούλα Ανδριοπούλου λέει:

    Πράγματι, ανάμεσα στους έφηβους και στους γονείς τροφοδοτείται μια αιώνια σύγκρουση. Δυστυχώς, οι γονείς έχουν μια τάση εξειδανίκευσης του παρελθόντος, χωρίς να είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν ότι οι εποχές αλλάζουν, αλλά και βασιζόμενοι στην ωριμότητά τους, να αυτονομάζονται παντογνώστες. Με αυτό τον τρόπο δεν βοηθούν στην δημιουργία ενός εποικοδομητικού διαλόγου, που θα βοηθήσουσε στην αλληλοκατανόηση. Επιπλέον, το αίσθημα της υπερπροστατευτικότητας δεν τους επιτρέπει να δώσουν χώρο στους έφηβους, ώστε να αποκτήσουν εμπειρίες και να μάθουν από τα λάθη τους.

    «Επίσης πολλές φορές οι γονείς προσπαθούν να παρέμβουν στις πράξεις και στον τρόπο σκέψης των παιδιών τους θέλοντας να τα τελειοποιήσουν σύμφωνα με τα δικά τους «πιστεύω»»

    Με αφορμή την παραπάνω φράση από το άρθρο, θα ήθελα να σας θέσω μία δικιά μου απορία…

    Μήπως οι γονείς, επειδή δεν κατάφεραν να πετύχουν την «τελειότητα» στη ζωή τους ως νέοι, προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους μέσα από τα παιδιά τους;
    Και έτσι, μέσα από την «τελειότητα», να μην αφήσουν περιθώρια στα παιδιά τους να κάνουν τα ίδια λάθη που έκαναν και εκείνοι;

    Για σκεφτείτε το λίγο… 😉

    Θενάκι πολύ καλό το άρθρο σου και αρκετά επίκαιρο, εφόσον όλοι μας βρισκόμαστε για τα καλά στο στάδιο της εφηβίας.
    Δημήτρη νομίζω ότι όλοι μας αυτό κάνουμε…ΥΠΟΜΟΝΗ να τελείωσουμε και να ησυχάσουμε! 🙂

  23. Ο/Η Μαρία Καλατζή λέει:

    Καταρχήν Θένια μου,πολλά μπράβο για το άρθρο σου 🙂 Είναι ένα κείμενο το οποίο μας αντιπροσωπεύει 100%. Πιστεύω πως oi γονείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν πια ότι τα παιδιά τους δεν είναι «εξάρτημά» τους και ότι κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα, τα δικά του «πιστεύω». Γι’ αυτό εάν θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους σ’ αυτή τη κρίσιμη περίοδο της ζωής τους καλό θα είναι, να παραιτηθούν απο τον κυρίαρχο ρόλο τους πάνω σ’ αυτά και να προσπαθήσουν να τα εμπιστευτούν. Έτσι κατά τη φιλονικία τους οι γονείς, αντί να υπογραμμίζουν τα λάθη τους, και στη προκειμένη περίπτωση «μας», αντί να τους κριτικάρουν και να απορρίπτουν τη γνώμη τους, καλό θα είναι να συζητάνε τα θέματα και τις απόψεις των παιδιών τους με ηρεμία, με ησυχία (χωρίς φωνές και πανικό), με σεβασμό και σοβαρότητα, σαν ίσοι προς ίσους. Με αυτό το τρόπο, λοιπόν, οι γονείς θα καταφέρουν να κερδίσουν μία πολύ καλή θέση στη καρδιά του παιδιού τους γεμάτη εμπιστοσύνη και αγάπη!! 😀

  24. Ο/Η sofia1996 λέει:

    Με την σειρά μου θα συμφωνήσω ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο που προβάλλει πολλές αλήθειες. Και πως το γνωρίζουμε αυτό; Το ζούμε καθημερινά!! Κατά την άποψή μου ο έφηβος θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί και σε αυτήν την κρίσιμη φάση έχει ανάγκη την εμπιστοσύνη και την κατανόηση από τους γονείς του. Αυτό βέβαια είναι αρκετά δύσκολο από την μεριά τους, καθώς μέχρι τότε έβλεπαν τον παιδί του σαν μικρό μωρό που χρειαζόταν την προστασία τους. Τώρα καλούνται να δουν το παιδί τους με άλλα μάτια, να δουν την αλήθεια, δηλαδή ότι το παιδί τους μεγάλωσε και είναι καιρός να το αφήσουν να πετάξει μόνο του αλλιώς ποτέ δεν θα μάθει. Όσο για την «εμπόλεμη ζώνη» που επικρατεί στο σπίτι έχω να πω ότι γι’αυτό ευθύνονται και οι δύο μεριές και ότι για να μικρύνουμε την συχνότητα των καβγάδων, αφού να κοπούν τελείως αποκλείεται, όπως είπε και ο Δημήτρης, θα πρέπει να γίνονται παραχωρήσεις και από τις δύο μεριές.!!!! Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, εμείς οι έφηβοι να μην ήμαστε εγωιστές και οι γονείς να μην είναι τόσο απόλυτοι και μονόπλευροι.!!!!

  25. Ο/Η ΒΟΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ λέει:

    ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΗΤΡΑ…ΑΠΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ..ΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ!!!

  26. Ο/Η dimitriszxz λέει:

    Πόση αλήθεια βγάζει αυτό το άρθρο; Πολύ ωραίο, μπράβο Θένια 🙂 ! Η ηλικία μας είναι όντως πολύ παρεξηγημένη. Οι γονείς από τη μία προσπαθούν να μας «χαλιναγωγήσουν» και εμείς από την άλλη «τραβάμε τα σχοινιά» στα άκρα, πολλές φορές χωρίς να έχουμε ουσιαστικό λόγο, με αποτέλεσμα να συγκρουόμαστε. Πιστεύω πως για να λειτουργήσει σωστά η σχέση
    εφήβου-γονιού θα πρέπει να υπάρχουν αμοιβαίες παραχωρήσεις και σεβασμός, κυρίως από εμάς (μεταξύ μας τώρα, δεν νομίζω να έχουν πάντα άδικο, κάτι παραπάνω θα ξέρουν). Υπομονή 2-3 χρονάκια έμειναν, που θα πάνε, θα περάσουν 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: