e-copana

Ένα ηλεκτρονικό περιοδικό για να εκφράζουμε ελεύθερα τις απόψεις μας

Όταν ο μαθητής ξεπερνά τον δάσκαλο ….


Αγαπημένε μου φίλε, συμμαθητή,

Στο Ημερολόγιο γράφω ΚΑΤΑΛΗΨΗ, θυμίζει λίγο τις γιορτές και τις αργίες πλέον, κάθε χρόνο θα υπάρξουν, εθιμικώ δικαίω, μόνο που έχει λίγη περισσότερη αγωνία, δεν ξέρεις πότε θα γίνει. Περιμένεις να βαρεθούν κάποιοι την τάξη (πλέον αυτό γίνεται στο πρώτο μήνα ή δίμηνο) και να το προτείνουν εμμέσως πλην σαφώς σε κάποια άτυπη γενική συνέλευση των μαθητών, πριν ακόμα εκλεγούν επίσημα αντιπρόσωποι. Οι διαδικασίες θα κινηθούν από την περίφημη Επιτροπή ή από κάποια μέλη του αποχωρούντος Δεκαπενταμελούς ή τους αγωνιζόμενους μαθητές ή όπως αλλιώς ονομαστούν, τα ίδια γνωστά πρόσωπα. Θα μιλήσουν με στόμφο για τις δημοκρατικές διαδικασίες που ακολουθούν και θα αφήσουν να εννοηθεί πως σε κάθε περίπτωση αυτοί μπορούν να κλείσουν το σχολειό μόνοι τους αλλά δεν θέλουν να το κάνουν όπως οι φίλοι τους στα διπλανά σχολεία. Θα πούνε μερικές αερολογίες για επιχειρήματα και θα σου θυμίσουν τα προβλήματα που βιώνεις στην καθημερινότητά σου και στις σχέσεις σου με το δημόσιο σχολείο.

Ήμουν πρώτη τάξη τότε. Προσπαθούσα και προσπαθώ να καταλάβω ακόμα πράγματα παράλογα. Πως είναι δυνατόν να θεωρείται γενική συνέλευση όταν ούτε οι μισοί συμμαθητές του τμήματός μου δεν είναι εκεί, και όταν οι 9 στους 10 παρόντες είναι μόνο σωματικά εκεί. Πως αντί να μιλάμε για συγκεκριμένα προβλήματα, μιλάμε γενικά, από τον καθηγητή που κάνοντας την δουλειά του μου έβαλε χαμηλό βαθμό (χωρίς να έχω ανοίξει καν το βιβλίο, γιατί δεν ενδιαφέρομαι, δεν είναι μάθημα που θα δώσω για το Πανεπιστήμιο ή γιατί στο φροντιστήριο τα λένε καλύτερα) μέχρι την απαίτηση μείωσης του ΦΠΑ στο κυλικείο που ποτέ κανείς δεν ζήτησε να ελεγχθεί και ποτέ δεν ζήτησε απόδειξη, για τα χρήματα που καλώς πληρώνει. Πως η «κατάληψη» είναι δικαίωμα ιερό για τον μαθητή ενώ το μάθημα παρεπόμενο της παρουσίας του στο σχολείο, αφού τα κάνει και στο φροντιστήριο. Μα εκείνο που δεν καταλαβαίνω με τίποτα είναι πως η κατάληψη είχε οπαδούς τυφλούς, που την υποστήριζαν όσο και τις ομάδες τους οι οργανωμένοι φίλαθλοι… Δεν έχει σημασία τίποτα άλλο, αρκεί να πούμε στους δίπλα ότι κάναμε και εμείς «κατάληψη», ότι δεν είμαστε «φλώροι»…

Πέρασε ένας χρόνος από τότε. Είδα το σύστημα εκπροσώπησης των μαθητών από την καλή και την ανάποδη. Είδα τους περιπάτους να ακυρώνονται, τα αιτήματα να ξεχνιούνται, τους καταληψίες να το ρίχνουν στο διάβασμα. Άκουσα νέα αιτήματα για εκδρομές, για τα οποία ομαδικά παλέψαμε, αλλά τίποτα δεν καταφέραμε. Είδα τη χώρα να περνά τα 40 κύματα. Τα βιβλία επιτέλους να έρχονται στα σχολεία. Είδα κάποια αιτήματα των καταλήψεων να ικανοποιούνται. Είδα τους μαθητές της Γ να δουλεύουν σκληρά και έπειτα να πετούν στα ουράνια και να πανηγυρίζουν και τους καθηγητές τους να ανταμείβονται με το γνωστό χαμόγελο ικανοποίησης, το μόνο που πρέπει να τους κρατάει όρθιους για να διδάσκουν και να παλεύουν στις μέρες μας. Και όσο περνούσε ο καιρός τα πράγματα έστρωναν, κάποια προβλήματα λύνονταν και κάποια νέα δημιουργούνταν. Η ιδέα μου να μάθει ο συμμαθητής μου να σκέπτεται άρχισε να αποκτά σάρκα και οστά. Στην αρχή δυο τρείς άρχισαν να μιλούν κατά των καταλήψεων. Σήμερα ολόκληρο τμήμα και πολλοί μαθητές καταδικάζουν την πρακτική αυτή. Μεγάλη τους τιμή.

Κατάλαβα πως δεν ήμουν ο μόνος που ήθελε να είναι το σχολείο ανοικτό. Στο γενικό κλίμα ριζικής αλλαγής της ζωής στην χώρα, αρκετοί πίστεψαν στο δημόσιο σχολείο, φτάνοντας τελικά σε ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό μαθητών κατά της «κατάληψης». Έγινε πλέον ένα το αίτημα, σεβασμός σε αυτόν που θέλει να μάθει και ελευθερία στο δικαίωμα να σκεφτόμαστε, να δημιουργούμε, να παλεύουμε και να ελπίζουμε, με τίμια μέσα. Δεν είχα κάνει λάθος όταν παρατήρησα πως απλά δεν ακουγόταν «η άλλη άποψη», αυτό ήταν το πρόβλημα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα προόδου άκουσα πως ξανασχεδιάζουν κατάληψη και ψάχνουν τα αιτήματα. Δεν γνωρίζω, φίλε συμμαθητή, ποιά είναι τα νέα αυτά αιτήματα. Προβλήματα μόνο ξέρω πως υπάρχουν και μαθητές που τρέχουν να τα λύσουν και δίνουν και λύση χωρίς κανείς ποτέ να μάθει τον αγώνα τους. Ξέρω πως η γραπτή διαμαρτυρία είναι μέσο απαξιωμένο στην χώρα μας. Η αγωνιστική μας παράδοση για κάποιους απαιτεί λύση με «κατάληψη». Η ίδια παράδοση που πλέον ατιμάζουμε στις Μεγάλες Επετείους, 25 του Μάρτη, 28 του Οκτώβρη, 17 του Νοέμβρη και όχι μόνο. Και αναρωτιέμαι αν σκεφτήκαμε δύο τρία πράγματα.

Απαιτούμε την εφαρμογή «Νόμων και κανονισμών» υπέρ του μαθητή χρησιμοποιώντας άνομα μέσα. Μπορεί η «αγωνιστική παράδοση» να σας λέει πως πρέπει να κάνετε «κατάληψη» αλλά το σχολείο ανήκει σε όλους, και σκοπός του είναι να εξυπηρετεί τους μαθητές, άλλωστε χωρίς μάθημα τι μαθητές νοούνται;

Η κατάληψη είναι ακραία μορφή έκφρασης, και κατάλληλη σε ακραίες περιπτώσεις. Οι καταλήψεις του 73 ήταν σύμφωνες με αυτή την αρχή και μάλιστα ήταν και συνταγματικές. Τα Σύνταγμα του 1952, στο περίφημο άρθρο 114, έγραφε: «η τήρησις του Συντάγματος αφιερούται εις τον Πατριωτισμό των Ελλήνων», αργότερα, από το 1975, η Ακροτελεύτια Διάταξη προβλέπει: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.». Μάλιστα οι καταλήψεις αυτές είχαν και συγκεκριμένους σκοπούς, την περιφρούρηση του δικαιώματος έκφρασης, καθώς όποιος ανακοίνωνε τότε τα αιτήματα των φοιτητών υπό διαφορετικές συνθήκες το μέλλον του ήταν προδιαγεγραμμένο, στράτευση, φυλάκιση, εξορία, ΕΑΤ-ΕΣΑ, βασανιστήρια. Σήμερα όσο και να πιέσουμε για κάποια αιτήματα, εάν όντως υπάρχουν και είναι σοβαρά, στην χειρότερη περίπτωση οι αρμόδιοι θα αδιαφορήσουν. Γενικά, δεν γνωρίζω κάποια κατάληψη από το Πολυτεχνείο και μετά, που να μπορεί να θεωρηθεί με αυτό το κριτήριο ακραία μορφή αγώνα.

Η συγκεκριμένη «κατάληψη» ελάχιστα στηρίζεται από τους μαθητές. Πολλοί από τους οπαδούς της «κατάληψης», βοηθούν να αποφασιστεί «κατάληψη», για να χάσουν μάθημα. Είναι άλλη μια από τις περιπτώσεις που δυσκολεύομαι να καταλάβω. Το Λύκειο δεν είναι υποχρεωτική εκπαίδευση. Αν κάποιος δεν επιθυμεί να είναι μαθητής μπορεί να μην είναι. Τι κερδίζει αν εμποδίζει και τους άλλους; Ψυχολογική υποστήριξη; Είναι σίγουρο όμως, ότι όσοι τώρα θέλουν να χαθούν μαθήματα, όταν το σχολείο αποφασίσει να χαθούν οι περίπατοι θα διαμαρτύρονται με αντίστοιχους τρόπους.

Απόφαση 22143/Γ2 του ΥΠΕΠΘ (ΦΕΚ Β 357/2008)
«1. Στα σχολεία που έχασαν διδακτικές ώρες, η αναπλήρωση είναι δυνατό να εξασφαλίζεται, σταδιακά, με τους παρακάτω τρόπους:
α. Περικοπή περιπάτων και εκδρομών.
β. Περιορισμός των εργάσιμων ημερών των πολυήμερων εκδρομών.
γ. Προσθήκη διδακτικών ωρών μετά την ολοκλήρωση του ημερησίου προγράμματος, όπου ο σύλλογος κρίνει εφικτό ότι μπορεί να γίνει.
δ. Αξιοποίηση των σχολικών εορτών (πραγματοποιούνται και οι εορτές και τα μαθήματα).
ε. Αξιοποίηση Σαββάτων.…
21 Φεβρουαρίου 2008
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ»

Κατάληψη, βέβαια, εντός εισαγωγικών. Γιατί είναι η πρώτη φορά που βλέπω κατάληψη χωρίς καταληψίες. Από τους 135, τους μισούς δηλαδή μαθητές που θεωρητικά τουλάχιστον υποστηρίζουν την κατάληψη, στην καλύτερη των περιπτώσεων εμφανίζονται 30 με 40 άτομα τις ώρες αιχμής, 8 με 10. Από όσο μπορώ να καταλάβω.

Όλα αυτά, αγαπητέ συμμαθητή, τα αναφέρω για να σου δείξω πόσο γελοία φαίνεται αυτή η «κατάληψη», αλλά και πόσο οπισθοδρομική είναι ως μορφή αγώνα. Έχει διαμορφωθεί μία κατάσταση και υπάρχουν χιλιάδες προβλήματα. Αν έχετε διαφωνίες, καλώς τις έχετε. Βρείτε τρόπους αντίστασης. Διοργανώστε πορείες. Επιχειρηματολογήστε. Μοιράστε έντυπα, με τεκμηριωμένη την άποψή σας. Ανάθεμα τις τόσες ώρες φιλολογικών μαθημάτων που καταριόμαστε τόσα χρόνια, τίποτα δεν μας έμαθαν; Η «κατάληψη» δεν βοηθά σε τίποτε. Αντίθετα, μάλιστα, αν παρακολουθούσαμε κανονικά όλοι το σχολείο, πολύ περισσότερη σημασία θα μας έδιναν. Γιατί τότε θα καταλάβαιναν όλοι ότι σκεπτόμαστε. Ενώ τώρα, εκείνο που νομίζουν οι περισσότεροι, μεταξύ αυτών κι εγώ, είναι πως ορισμένοι που θέλουν να χάσουν μάθημα αφήνουν να κάνουν κουμάντο ορισμένοι που κάνουν αγώνα για τον αγώνα και για την μόστρα. Και αν μεν έχουμε δίκιο, έχει καλώς, οι καταλήψεις αργά ή γρήγορα θα εκλείψουν. Αλλά όμως μπορεί να έχουμε και άδικο. Μπορεί ο αγώνας να είναι δίκαιος, και να φαίνεται όπως φαίνεται εξαιτίας των κακών μεθόδων σας. Θα ήταν κρίμα αν ήταν έτσι…

Φιλικά,

Κωνσταντίνος Καρούζος
Μαθητής

ΥΓ. Το σχολείο λειτουργεί άλλη μια φορά ως μικρογραφία της κοινωνίας. Να είστε σίγουροι, όσοι ενστερνίζεστε τις απόψεις μου, πως αυτές τις καταστάσεις θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και αύριο μεθαύριο ως ενήλικες στην κοινωνία. Αρκεί τώρα να σιωπούμε και αφήνουμε άλλους να διαχειρίζονται την καθημερινότητά μας και να βάζουν τις ορέξεις τους πάνω από τα δικαιώματά μας !!!

1 Σχόλιο »